“De Portemonnee”

300

Heel even twijfelt haar vinger boven de deurbel. Haar hart bonst in haar keel. Zal hij zijn zoals ze zich hem heeft voorgesteld in haar gedachten? Het zou niet moeten uitmaken, ze komt enkel zijn portemonnee terugbrengen. Dat heeft ze afgesproken, toen ze hem, de voorgaande avond heeft gebeld. Ze wil het eigenlijk niet van zichzelf weten, want ze heeft er normaliter weinig last van, maar ze is een beetje zenuwachtig. En ook voelt ze zich een tikkeltje schuldig over wat ze gisteravond over hem gefantaseerd heeft.

De vorige avond…

Wat ligt daar nou? Alice buigt zich voorover om het ding op de stoep, voor de avondwinkel, iets beter te kunnen bekijken. Dan ziet ze het, het is een portemonnee. Een mooie ook, zo gaaf dat die misschien wel helemaal nieuw is. Door het licht van de straatlantaarns heeft ze het kleinood opgemerkt en nu staat ze ermee in haar hand. Een bevreemdend gevoel trekt als een mist op in haar hoofd. Wat moet ze ermee? En van wie is die portemonnee? Moet ze ermee naar het politiebureau? Maar dat staat helemaal aan de andere kant van de stad. Ze is te voet op pad gegaan, dus daarheen gaan is niet echt een optie.

Het voelt raar en niet goed. In haar huiskamer en op de bank gezeten opent ze de zojuist gevonden portemonnee. Kan ze een naam vinden? Is er iemand die ze bellen kan? En anders morgen toch maar op de fiets naar het politiebureau? Voorzichtig ritst ze de portemonnee open. Het veroorzaakt een rare emotie, ze voelt zich net een dief. Ze vindt enkele pasjes, wat kleingeld en gelukkig: een kaartje van de eigenaar. Een clubkaart misschien? Bovenaan staat met grote hoofdletters “B.O.S.”, maar dat doet bij haar geen belletje rinkelen. Opvallend is dat het gat van de O is gevuld met zes hartjes, die in een cirkel staan. Daaronder een foto. “Poeh, knappe vent”, mompelt ze in zichzelf. Donker haar met beetje een slag erin. Krachtig gezicht en opvallend vrolijke ogen en lippen. Het tovert een glimlach op haar gezicht, opgeruimd van aard als ze is. Zou hij ook van het soort “niet moeilijk doen” zijn, zoals zij? De kaart verder inspecterend vindt ze een straatnaam en huisnummer en jawel, het telefoonnummer dat ze zoekt. Het gevoel dat ze inbreuk op iemands privacy maakt zakt wat weg, als ze haar telefoon van de salontafel oppakt.

“Met Bas Hendriks”, klinkt het door haar mobiel. Als Alice zich voorstelt en uitlegt wat er aan de hand is, doet ze hem de portemonnee te komen brengen. “Goh, wat lief Alice, ik wil hem ook wel komen halen hoor. Alleen, ik heb een afspraak en ben vanavond niet thuis. Zal ik hem morgen komen halen?” Ze weegt het nogmaals af; wil ze Bas bij haar thuis ontvangen, of voelt het meer vertrouwd om voor zijn voordeur te komen staan? Ze kiest voor het laatste, haar eerste gedachte, ze zal de portemonnee komen brengen, zodat de vreemdeling niet komt te weten waar ze woont. “Joh, dat is helemaal super”, lacht Bas blij, het geluk komt zomaar naar me toe. Maar als je ver van mij vandaan woont moet je het zeggen hoor, ik wil je niet tot last zijn!”. De vrolijkheid van Bas schalt door de telefoon. Een brede glimlach kan Alice niet onderdrukken. Zijn stem, het maakt haar warm. Die klinkt meteen zo opgeruimd, zo sympathiek en -zal ze het toegeven?- zo opwindend…”Nee hoor, ik ben er zo”, besluit ze, “tot morgen dan hè?” “Ja hoor, heel erg fijn, ik kijk naar je uit!”, lacht Bas terug…

Het afscheid.

Het is al twee maanden geleden dat John haar huis heeft verlaten. John is een lieve jongen. Te lief eigenlijk. Attent en huiselijk. De tijd samen is fijn, maar weinig avontuurlijk. Jammer dat de relatie op de klippen is gelopen, maar ook onvermijdelijk. “Blijf toch eens thuis”, zegt hij geregeld. Maar Alice is daar geen type voor. Spring-in-het-veld. Ongeorganiseerd, de zoete inval, dat is haar leven. Althans in haar vrije tijd.

De leerlingen op school zijn dol op hun juf, Alice Santing. Steeds weer komt ze met creatieve opdrachten op de proppen. Leerkracht zijn, ze geniet ervan. Althans van het lesgeven en de humor waarmee ze met de kinderen omgaat. Maar lastig is dat het vak zo strak georganiseerd is. Zonder agenda zou ze allang zijn ontslagen. Afspraken, vergaderingen, schooluitjes, scholingsdagen, rapporten opmaken en examens nakijken, het vergt een discipline die haar eigenlijk niet eigen is. Andere dingen zijn ook zo vaak leuker. Zoals naar het strand. Of een feest. Verjaardagen of op reis gaan. En vooral als ze, door vrienden of vriendinnen gevraagd wordt voor een avondje drinken en kletsen, ergert het haar als er juist dan weer een ouderavond of iets dergelijks op de planning staat.

John heeft het er moeilijk mee. Alice is een leuke meid. Hij houdt van haar. Maar hij heeft ook moeite met hoe ze is. Hijzelf is juist zo strikt en georganiseerd. Afspraak is afspraak en altijd doen wat je je hebt voorgenomen. De karakters botsen. Er komt ruzie van. Iets waar Alice een enorme hekel aan heeft. Ze leeft niet om te moeten bekvechten.

De laatste avond zitten John en Alice tegenover elkaar op de bank. “Vind jij nog dat we samen verder moeten gaan?”, heeft Alice gezegd. Ze weet dat de vraag stellen hetzelfde is als die te beantwoorden, maar ze wil het van John zelf horen. Tot haar opluchting blijkt hij realistisch. “Ik denk ook dat we er beter een punt achter kunnen zetten, we passen gewoon niet goed bij elkaar”, heeft hij geantwoord. Verdrietig als het is, hebben ze elkaar als afscheid innig gekust. De volgende dag heeft John, met een aantal vrienden, zijn spullen opgehaald.

Inmiddels is de zon weer gaan schijnen. Vrienden, collega’s en familie hebben daar aan meegeholpen. Maar vooral een paar van haar beste vriendinnen staan op de stoep, of hangen aan de telefoon. Dankbaar voor zoveel warmte heeft Alice ze een keer samengebracht in een eethuisje, dat een paar straten van haar vandaan is gelegen. En John heeft inmiddels ook alweer gebeld. “Ik heb een nieuwe vriendin”, vertelt hij opgetogen. Uit zijn verhaal blijkt dat die wel bij hem past. Enthousiast vertelt hij hoe ze elke avond op hem wacht, dat de pantoffels bij de bank liggen en zijn potje is gekookt. Alice vindt het fijn voor hem. En zijzelf hoeft zich over hem geen zorgen meer te maken.

In een andere wereld.

“BOS…”, fluistert Alice in zichzelf, B….O…..S…., geen idee wat het is”. Ze draait het kaartje nog eens om, maar ook op de achterkant kan ze geen bedrijfsnaam ontdekken. De vrolijke ogen van Bas Hendriks lachen haar toe. “B… dat zal wel Business zijn”, raadt ze. “En de O? Iets als Organisatie? En de S van Service?”…

Fris gedoucht ligt ze in haar bed, maar in slaap komen lukt niet. Beelden van Bas spoken door haar hoofd, zijn stemgeluid is als een liedje dat je maar niet uit je gedachten krijgt. “Hè, hou daar mee op, dat puberale gedoe”, spreekt ze zichzelf vermanend toe, maar lukken doet het niet. De warmte in haar lichaam is nog steeds niet verdwenen. En alleen is maar alleen. Zal ze zich dan toch maar aan Bas overgeven, kinderachtig of niet? Al is het enkel in haar fantasie? Niemand die het ziet en eerlijk gezegd, ze heeft dat ene fijne gevoel al een poosje gemist. Langzaam glijden twee handen onder haar donkerpaarse, satijnen pyjamajasje. Ze vormen beide een kommetje waar haar borsten precies in passen. Zijn het zijn handen? De handen van Bas? Die glijden langs de onderkant van haar borsten, leggen een glooiend pad af dat vervolgens in tegengestelde richting wordt afgelegd, heen en weer. Teder knijpen vingers en duimen in beide welvingen, haar tepels omhoog duwend. Tepels die zich van opwinding hebben opgericht. Bas weet duidelijk wat hij met de borsten van een vrouw moet aanvangen.

Even haalt ze haar handen onder de zachte stof van haar pyjama vandaan. Met het puntje van haar tong likt ze de toppen van haar wijsvingers nat. Als ze haar handen weer onder het pyjamajasje heeft verborgen brengt ze haar vingers naar de hard geworden tepels. Eerst glijdt ze ronde paden om de knopjes heen. Van concentratie sluiten haar ogen als vanzelf. Haar gedachten op de tepels gericht, borrelt er een gevoel van lust in haar op, als ze met haar natte vingertoppen zijdezacht over de tepels glijdt. Is het de tong van Bas die haar zo doet zuchten? Is hij het die haar zo geil maakt, dat ze haar onderrug kromt? Is hij het die een pad van natte kusjes naar omlaag in heeft gezet? Voelt ze daarom dat haar vagina zo warm en vochtig wordt?

Als haar handen onder de band van haar pyjamabroek zijn door geglipt, vindt Alice daar een zee van lust. Zelfs de weinige haartjes, die ze daar heeft laten staan zijn nat van opwinding. Met de wijs- en middelvinger van haar ene hand opent ze de lipjes van haar kutje, terwijl de wijsvinger van haar andere hand zachtjes langs de zijkanten van haar klitje bewegen. “Oh schat, wat ruik je lekker, wow wat een heerlijke smaak heb jij”, hoort Alice haar Bas zeggen. Zijn tong waaiert over de randjes van haar binnenste schaamlippen. Even huivert ze als ze merkt dat het puntje van zijn tong haar opening heeft gevonden. Hij drinkt van haar zoete honing. Ze hoeft niet te vragen of hij het lekker vindt, zijn grommen vertelt haar genoeg.

Ze legt haar wijs- en middelvinger stijf tegen elkaar aan en laat die getweeën haar vagina in glijden. “Jemig, wat ben jij fantastisch”, hoort ze Bas zeggen. Zijn stem is hees geworden, zijn adem opgewarmd. Als een ware “smooth operator” betreedt hij haar tempel met eerbiedige schreden. Laat haar aan hem wennen, door eerst zijn eikel naar binnen te brengen en het daar even bij te laten. Met haar ogen nog immer gesloten laat ze zich wennen aan de dikte van zijn penis. Pas dan gaat hij verder, dieper haar lichaam in, totdat hij niet meer verder kan. En weer neemt hij rust. Kan ze het opgewonden kloppen van de aderen van zijn piemel voelen? Is het suggestie dat ze de hardheid van zijn eikel opmerkt? Alice knijpt de wanden van haar vagina om zijn stijve lid, alsof ze hem haar leven lang niet meer los zal laten.

Ze kromt haar vinger en voelt de ribbeltjes van haar g-plek. Synchroon hijgt ze met het grommen van Bas mee. Hij merkt hoezeer ze ernaar verlangt om genomen te worden. Maar plagerig houdt hij een tergend langzaam tempo aan. “Neuk me dan”, brengt Alice van opgekropte spanning uit. Ruw beweegt ze haar vingers in en uit. Voor Bas het teken om voluit te gaan. Voorbij is alles wat soft en teder is. Diep duwt hij zijn volledige lengte naar binnen en trekt die in hetzelfde tempo weer terug. En weer stoot hij toe. Herhaling op herhaling. Als Alice omlaag kijkt, ziet ze hoe haar vocht zijn penis doet glimmen. Die aanblik tilt haar over het randje. En tot haar genoegen is het bij Bas net zo ver. Luid gillend en grommend komen ze op hetzelfde moment klaar. Stuiptrekkend knijpen de wanden van haar vagina om zijn pik, terwijl hij zijn vocht haar lichaam in spuit…

Opzij kijkend door het grote raam naast de voordeur, ziet Alice een groep mensen in de huiskamer zitten. Komt ze ongelegen? Is er een verjaardagsfeestje aan de gang? Ze laat haar vinger, die op het punt staat de bel in te drukken, even zakken. In haar andere hand bemerkt ze het gewicht van de portemonnee. “B.O.S.”, zoemt het door haar hoofd, “Bas Orgasme service”. “Ha ha ha”, klinkt het uit haar mond, terwijl haar vinger per ongeluk op de bel duwt. “Trrrringggg”, klinkt het luid…