&Juliet, dé musical van nu over identiteit, diversiteit en liefde.

157
&Juliet, dé musical van nu over identiteit, diversiteit en liefde.
&Juliet, dé musical van nu over identiteit, diversiteit en liefde.

Wat als een onverwacht avondje uit begon, eindigde in een avond waarvan ik nog steeds onder de indruk ben. De omschrijving luidde ‘wat zou er gebeurd zijn als Juliet niet haar leven had beëindigd? Met muziek van Kate Perry, de Backstreet Boys en Britney Spears’. Op alle fronten was dit het recept voor een verschrikkelijke musical waarin afbreuk werd gedaan aan het klassieke verhaal van William Shakespeare. 

Maar vanaf het moment dat &Juliet begon, was het goed. Althans, als je niet had gerekend op een iets modernere variant op het klassieke stuk. Ik kan me namelijk goed voorstellen dat het voor veel mensen té overweldigend is en de muziek is ongetwijfeld een stuk minder sentiment oproepend als je de originele nummers niet kent. 

Maar aangezien ik een schaamteloze liefde voor de Backstreet Boys heb, ben opgegroeid in de jaren dat Britney Spears booming was, ik intens kan genieten van goede zang én thema’s rondom seksualiteit en relaties helemaal aan mij besteed zijn, was dit stuk op mijn lijf geschreven. 

Het begon met een prachtige lange slanke, afro Amerikaanse Juliet, Miriam-Teak Lee, met een kort, hip kapsel. En wát een stem. Wat een uitstraling. Het was alsof je naar een concert keek van een wereldster. Juliet besloot nadat ze wakker werd van haar slaapdrankje en dus niet dood was, dat er nog zoveel meer uit het leven te halen viel, ook al was Romeo nu dood. Female empowerment (of girlpower aangezien Juliet 13 is als ze in het oorspronkelijke stuk komt te overlijden). 

Ze wil leven, de liefde vinden en van haar ouders loskomen. 

Ondertussen zien we van alles om haar heen gebeuren: spelers die worstelen met hun homoseksualiteit, schaamte ervaren en de verwachtingen van hun ouders willen naleven. Genderdiversiteit, waarin een prachtig statement wordt gemaakt over Shakespeare die zijn mannelijke spelers toen al in vrouwenkleren hulde, ‘so who are we to judge?!’ als we zien hoe een ogenschijnlijke mannelijke speler zich ‘not a girl, not yet a woman’ voelt. 

Ook worden er oude liefdes en partners vanuit verschillende sociaal economische klasse getoond. 

Én wat zo fijn is om te zien: de diversiteit onder de spelers is immens. Zowel in huidskleur als in fysieke verschijning. En niet omdat ze zogenaamd de hokjes moeten afvinken om te moeten voldoen aan diversiteit, maar omdat het klopt. 

Als ze met zijn allen zingen hoor je helemaal dat het klopt. De liedjes die ze zingen zijn perfect geïntegreerd in het stuk waarbij ze zingen alsof ze in gesprek zijn: zinnen als ‘show me the meaning of being lonely’, ‘I kissed a girl and I liked it’, en ‘what do you want from me’ krijgen ineens een veel duidelijkere betekenis. En ik denk dat de nummers van Britney Spears, gezongen door Miriam-Teak Lee (Juliet), regelrechte nummer 1 hits zouden worden als zij ze nu zou uitbrengen.

Mijn eerdere ervaringen met Musicals in Londen, leerde me dat je gek aangekeken werd als je klapte of vooral joelde tijdens de musical. Maar hier volgde er elk nummer weer een daverend applaus. En terecht! Aan het einde stond iedereen mee te dansen na een eindeloos staand applaus. 

Nu is &Juliet alleen nog in Londen te zien, dus ga er vooral heen als je er bent. Mocht hij naar het Nederlands vertaald worden, dan ben ik heel benieuwd of het ook zo sterk blijft: De Engelse humor is in grote mate aanwezig waardoor je voortdurend met een grote glimlach op je gezicht zit en de Nederlandse vertaling van de nummers zal sowieso afbreuk doen aan het sentiment dat de nummers oproepen. 

Shaftesbury Theatre – West End, London